Omgekeerde Murphy’s Law

Iedereen is wel bekend met Murphy’s Law. Er gaat iets mis, vervolgens nog iets en het lijkt daarna een aaneenschakeling van dingen die mis gaan: anything that can go wrong, will go wrong.

Deze week gebeurde bij mij het tegenovergestelde. Komende week faciliteer ik een Project QuickStart voor de IDB in Jamaica. Gedurende vier dagen ga ik aan boord van het Integrated Management of the Yallahs Hope Watershed Management Area programma en “loods”, samen met kapitein (projectleider) en bemanning (projectteam en stakeholders) dit programma “de haven uit”.

Op donderdagochtend probeerde ik, online, in te checken voor mijn Delta vlucht naar Atlanta en vervolgens Kingston, Jamaica. Zowel op de Delta app als de Delta website, kon ik mijn stoel selecteren. Ik overwoog zelfs voor EUR 109 extra, een stoel in de comfort zone aan het raam redelijk vooraan in het vliegtuig te kiezen ter vervanging van mijn midden stoel achterin het toestel. Dat zou immers mijn kans vergroten, om bij een eventuele vertraging toch nog mijn aansluitende vlucht, 2 uur later, naar Jamaica te halen. Helaas kreeg ik de melding dat ik niet kon inchecken en dat KLM het inchecken zou afhandelen, geen link of nummer waar ik naar toe werd verwezen. Voor hen die in Murphy’s law geloven zou ik nu dus van het ene probleem in het andere rollen. “Zou mijn reservering niet goed zijn gegaan?”, “had ik naar de verkeerde locatie geboekt?”, zoals mij een paar jaar geleden overkwam toen ik naar San Jose, Costa Rica moest, maar San Jose, California had geboekt. Gelukkig vertrok ik al op vrijdag om op maandag een workshop te starten, dus ik had wat speling om Murphy te mitigeren.

Dan maar KLM bellen om te kijken of ik telefonisch kon inchecken. Na een fraai keuzemenu en enige wachttijd, werd ik te woord gestaan door een vriendelijke dame. Zij snapte het ook niet helemaal en het lukt jaar ook niet via de Delta of KLM website in te checken. Ze ging het in haar eigen systeem proberen en warempel, dat lukte. Ze zag dat ik een midden stoel had en vroeg ik een stoel aan het raam wilde. “Nou, graag” zei ik enthousiast en zo geschiedde. Helaas kon ze geen boarding pass voor mij opsturen, maar die kon ik op Schiphol krijgen bij het afgeven van mijn koffer.

Vrijdag ochtend vertrek ik met de trein van Den Haag CS naar Schiphol. Met koffer en trolley, had ik mijn handen vol en vergeet straal mijn OV kaart in te checken. Even na station Leiden realiseer ik me dat en baal. Het is druk in de trein dus wellicht controleren ze niet. Vlak voor Schiphol loop ik naar de deur en zie net de conductor in de andere wagon aankomen. Daar is kennelijk ook iemand die niet ingecheckt is want het duurt even voordat hij verder komt. Dan naderen we Schiphol en moet hij gaan omroepen. Hij komt niet meer door de deur naar mij toe en ik loop met een zucht van opluchting het perron Schiphol op. Omgekeerde Murphy.

Bij het boarden kom ik erachter dat ik de comfort zone zit. In de stoel ik een dag eerder overwoog te kopen. “Dank je wel”, lieve KLM dame. Weer een omgekeerde Murphy.

We hebben helaas wel wat vertraging bij vertrek uit Amsterdam. We moeten nog op een passagier wachten. We landen vervolgens 60 minuten voordat mijn vlucht naar Jamaica vertrekt op Atlanta en dan moet je nog door de immigratie. Nu weet ik uit het verleden dat de immigratie op Atlanta een stuk vlotter verloopt dan op Miami, waar ik wel eens anderhalf uur in de rij heb gestaan. Ik bereid me voor op een nachtje Atlanta, en gelukkig heb ik speling, dus zaterdag aankomen is ook nog prima op tijd. Atlanta blijkt elektronische immigratie te hebben neergezet. Een mooi apparaat waar je je paspoort in scant, je vingerafdrukken maakt en een leuke foto van je wordt gemaakt. Dat alles wordt vervolgens op een soort boarding pass achtige kaart afgedrukt en “you’re good to go”. Zeer snel en efficient. In minder dan 15 minuten ben ik door immigratie. Het toestel naar Kingston blijkt nu ook vertraagd, dus ik haal de connecting flight met gemak. Wederom een omgekeerde Murphy.

Obama in Bob Marley Museum

President Barack Obama visits the Bob Marley Museum with tour guide Natasha Clark, Wednesday, April 8, 2015 in Kingston, Jamaica. IMAGE: PABLO MARTINEZ MONSIVAIS/ASSOCIATED PRESS

Op Jamaica, kom ik bij immigration bij een alleraardigste dame die mijn immigratie formulier controleert en met een glimlach constateert dat zij en ik op dezelfde dag jarig zijn, net als president Obama, die een dag ervoor Jamaica bezocht. Ik ben dus net te laat. Murphy’s law! 😉

Nu op naar het Bob Marley museum en kijken of ik de plek kan vinden waar Obama eerder deze week was.

Maandag ga ik kijken hoe het schip erbij ligt en met de crew aan de slag om koers te zetten naar een mooie duurzame bestemming voor de bevolking van Jamaica. Hopelijk komen we onderweg veel omgekeerde Murphy’s tegen.

Menno Valkenburg
ProjectLoods